Corona

Home / Corona

Voor wie wil weten wat Willie van de Coronacrisis vindt, heb ik deze pagina geschreven. Ik wil er namelijk liever niet meer over praten. Dan wordt ik een beetje boos, en ik wil niet meer boos zijn.

Ik stond en sta nog steeds achter de meeste maatregelen tegen het Corona virus. Hoe het mij, en mijn collega’s, ook geraakt heeft. Een bruine kroeg als Domkop is nu eenmaal een risicogebied voor een nieuw, respiratoir virus. En het enige dat telt, is de zorgcapaciteit. Teveel mensen die tegelijkertijd ziek worden, leidt tot veel onnodige doden. Laten we nooit die colonne van legervrachtwagens met doodskisten uit Bergamo vergeten.

Vanaf dit punt wordt dit verhaal een beetje zuur, helaas. Het heeft weinig zin om te ouwehoeren over de bezuinigingen de afgelopen jaren waardoor we een just-in-time zorgsysteem hebben. Dat de zorg nauwelijks is opgeschaald, geeft wel te denken. Maar goed, de zorg is dus belangrijker dan een café, daarover hoor je me niet. Een pandemie treft ons allen, en het is niet meer dan logisch dat we dan een tikje moeten incasseren, zeker als risicogebied zijnde.

Dat tikje is nogal eenzijdig bij kleine ondernemers neergelegd, en bij de horeca-, reis-, evenementen-en kunst&cultuur sector. 6 miljard heeft alleen al de horeca aan spaargeld, pensioengeld en leningen in de eigen zaken gestoken. Bij café Domkop komen we er nog goed vanaf. Mijn collega’s zijn grofweg 1 jaar salaris kwijt, ik 2. De steun is volstrekt onvoldoende, en continue te laat. Ik vul het ene gat met het andere. Café Domkop, de hele horeca en bijvoorbeeld ook de evenementensector zullen nog jaren nodig hebben om te herstellen. Van een klap waarvan wordt erkend dat die niet onder ondernemersrisico valt. Maar de rekening is wel voor ons.

De steun is niet alleen volstrekt onvoldoende, maar wordt ook nog eens scheef verdeeld. Lang verhaal kort; als kleine bruine kroeg, zonder terras, afhankelijk van de winter en sportuitzendingen, trek je continue aan het kortste eind. En het zwalkende beleid ontwikkelde zich totaal niet. geen oplossingsgerichtheid, geen voortschrijdend inzicht. Bijvoorbeeld geen onderzoek naar ventilatie of luchtkwaliteit. Onderzoeken naar besmetting in de buitenlucht of via oppervlakten werden genegeerd.

Maar dat deed niet het meeste pijn. De manier hoe ik werd aangesproken deed pijn. Alsof ik een drankverkoper ben, en m’n café een speeltuin voor alcoholisten. Ik verkoop niks, ik faciliteer gezelligheid. Niemand komt hier om te zuipen, m’n gasten komen voor een leuke avond. En die gezelligheid kon en mocht ik niet bieden. De coronamaatregelen kwamen voor mij op 1 ding neer; zodra het gezellig dreigt te worden, moet ik daar een eind aan maken. Dat handhaven ging tegen elke vezel in m’n lijf in. Zeker omdat we de menselijke natuur moesten handhaven. De anderhalve meter maatregel maakt mijn café niet alleen per definitie onrendabel, het trekt ons bestaansrecht onder ons vandaan.

En de horeca zat continue in het verdomhoekje. Als enige sector verantwoordelijk voor het gedrag van haar gasten, op straffe van een boete van 4350 euro. Bij de heropening een dringend advies om je personeel 2 keer per week te testen. Dat kost me 150 euro per week, terwijl de teststraten op dat moment bijna leeg waren. Toegangstesten voor de horeca, niet voor overdekte winkelcentra. Dicht moeten om 22u, terwijl de nachtwinkels open mochten blijven. Rijen voor de bierkratten tot gevolg. Bij de besmettingscijfers afgelopen zomer kwam de horeca op een gemiddelde van 3%. thuisbesmettingen 70%. Maar de horeca werd gecontroleerd, de thuissituatie niet. Politici die zeggen dat je je maar aan moet passen aan een nieuw normaal. Een nieuw normaal waarin geen ruimte is voor bruine kroegen, waar je heen gaat voor menselijk contact. Een kroeg is meer cultureel erfgoed dan retail wat mij betreft. Maar wie ben ik. op een vrijdag in september stortte ik in. Kroeg gesloten, janken in de keuken. Ik kon niet meer, ik voelde me behandeld alsof ik uitschot was.

Maar we zijn er doorheen gekomen. Hoop ik. Nu rest alleen mededogen voor ondernemers die hun zaken failliet zagen gaan, soms weken of dagen voordat een steunpakket verbeterd werd. Steun die structureel te laat en te weinig was. Hoe genaaid voel je je dan. Nog heel even volhouden deze zomer, en dan gaan we weer leven. Eindelijk.

Bedankt allemaal dat jullie dit stuk gelezen hebben, in plaats van mij vragen wat ik ervan vindt. Ik wil het er niet meer over hebben. Ik wil niet meer boos zijn. Ik wil weer genieten van m’n gezellige cafeetje. en dat gaan we met zn allen ook doen. Knuffel, willie.