Een domkop in de politiek

Home / Een domkop in de politiek

Nóg een Domkop in de politiek? Dat zou ik ook denken bij zo’n kop 😉

Maar serieus, Willie wil het gaan doen! De Utrechtse gemeenteraad in, en ontdekken of ik een nuttige bijdrage kan leveren. Want ik begrijp waarom veel mensen het vertrouwen in de overheid verliezen, en vinden dat hun stem niet gehoord wordt. De werkvloer wordt al jaren, misschien wel decennia, niet meer gehoord in de politiek. Die stem wil ik vertegenwoordigen. Want de afstand tussen theorie en praktijk is te groot geworden, en wordt alleen maar groter. Management en werkvloer, volksvertegenwoordigers en volk, ze spreken elkaars taal niet meer.

Natuurlijk heb ik ook met m’n poten in de modder gestaan, en kan ik op sommige vlakken beleidsvoorstellen toetsen aan de praktijk. Maar ik wil vooral de participatie gaan halen. Die spreekt helaas niet meer vanzelf, en het is eeuwig zonde dat praktijkkennis niet of nauwelijks voorkomt in beleid. Op welk vlak dan ook worden beslissingen in toenemende mate genomen door mensen die de gevolgen van die beslissingen niet kunnen overzien, omdat ze de praktijkervaring missen. Of omdat ze meer waarde hechten aan efficiency en rendement, dan aan mensen.

Als gemeenteraadslid wil ik me niet alleen richten op rapporten en spreadsheets, ik wil de straat op en het veld in. Wat er speelt in een organisatie hoor je niet aan de bestuurstafel, dat hoor je in de schaftkeet. Daar wil ik aanschuiven. En de ideeën horen. Want er gaat veel kennis, creativiteit en kwaliteit verloren als managers en politici meer waarde hechten aan een papieren werkelijkheid dan aan de dagelijkse praktijk.

Niet dat ik een hekel aan managers heb, maar zowel in politiek als bedrijfsleven zie ik dat beleidsmakers te diep in de materie zitten, op detailniveau. Bestuurlijk autisme noem ik dat. Ongeacht kwaliteiten en talent, specialisatie leidt tot tunnelvisie en bestuur moet streven naar overzicht.

Verder wil ik zowel ambtenaren als politici herinneren aan het begrip ´gemeenschapsgeld´. Beide worden betaald en krijgen hun budget uit belastinggeld. In mijn ogen hebben zowel ambtenaren als politici een dienende taak in de samenleving, en moeten ze respectvol omgaan met andermans geld.

Mooie woorden he. Hieronder staan nog meer mooie woorden, in een aantal voorbeelden. Kan ik m’n ideeën waarmaken? Geen idee. Ik doe niet aan slap gelul en loze beloftes. Ik weet oprecht niet of ik iets voor elkaar kan krijgen als volksvertegenwoordiger. Waarschijnlijk zal ik een luis in de pels zijn. Ik kan alleen beloven dat ik m’n stinkende best doe en het belang van Utrecht en de Utrechters voorop stel. Niet mijn portemonnee of carrière. Want wie mij kent, weet dat ik geen carrière ga maken als politicus. Want ik ben niet politiek correct, handig, strategisch of berekenend. Ikzelf geef het 95% kans dat ik een olifant in een porseleinkast ga zijn, mezelf onmogelijk maak met een aantal uitspraken en grandioos misluk als gemeenteraadslid. Heb ik bij voorbaat vrede mee. Maar er is een kans van 5% dat ik iets voor elkaar ga krijgen. Een andere manier van kijken, van politiek bedrijven, de stem van de werkvloer terug in het beleidsproces, een nieuwe invulling van de taak van een politicus. De taak van een politicus is in mijn ogen namelijk streven naar de wereld zoals die zou moeten zijn, een beeld schetsen van waar we als samenleving willen zijn en de obstakels uit de weg ruimen. 95% kans dat ik een naïeve prutser ben. 5% kans dat ik een zachte revolutie ontketen. Geen tussenweg. Denk je dat ik iets voor elkaar kan krijgen? Stem op W.J.C. de Jong, nr 30 D66. Mag je me graag maar denk je niet dat ik iets toe te voegen heb aan het democratische proces? Stem dan niet op mij. Democratie is geen populariteitswedstrijd. En ja, ik weet dat dat een afwijkende mening is 😉

Waarom D66? Omdat ik sociaal, pragmatisch en liberaal ben. Dat laatste trouwens op persoonlijk en individueel vlak, niet economisch. Staatsinrichting draait volgens mij om een gunstige situatie creëren voor zoveel mogelijk mensen. Balans. Op economisch vlak hebben we bedrijven, kapitalisme en de ‘vrije markt’ veel te veel ruimte gegeven, de balans is verstoord. Terwijl we als volk in pertinente verontwaardiging van schandaaltje naar schandaaltje hollen, gaat het roofkapitaal er lachend met miljarden vandoor. Politiek is geen kwestie van geld, het is een kwestie van prioriteiten. En ja, ik heb weleens twijfels bij de prioriteiten die de landelijke leiding van D66 stelt. En of die prioriteiten nog wel zo sociaal en liberaal zijn. De lokale afdeling in Utrecht zorgt ervoor dat ik nog steeds geloof in D66, ondanks mijn twijfels over de landelijke leiding en de afgelopen twee regeerakkoorden.

Roeptoeteren langs de zijlijn kan iedereen. En als ik faal zal ik dat de rest van m’n leven doen 😉 Ik wil deelnemen aan het democratische proces, volgens de waardes die het dichtst bij me liggen. Laat elkaar vrij, maar niet vallen. Maar ook; er zit meer liefde in een schop onder je hol, dan in een aai over je bol. Je kunt niet tolerant zijn tegenover intolerantie, en saamhorig zijn met egoïsme. D66 past het best bij mijn kernwaarden en het kan twee kanten op. Ik ga falen, of D66 van binnenuit een beetje veranderen. Politiek bedrijven vanuit mijn idealen. Geen gelul, geen concessies.

Een paar voorbeelden die me dwars zitten in ons mooie stadsjie:

  • Polder Rijnenburg moet o.a. duurzame energie opwekken. De energietransitie is wat mij betreft een no-brainer en niet eens een milieu-discussie. Maar op industrieterrein Laagraven is een gigantisch distributiecentrum van Jumbo verrezen, zonder zonnecellen op dat enorme dak. Voordat we cultuurlandschap op gaan offeren aan zonneweides, moet de gemeente eerst alles in het werk stellen om grote dakoppervlakten vol te leggen met zonnecellen.
  • Utrecht blinkt uit in autohaat. De auto is niet de vijand, de aandrijving van die auto moet schoner. Elektrische auto’s hebben ook infrastructuur nodig. Nog meer maatregelen ter ontmoediging van autogebruik, komen neer op het pesten van Utrechters die hun auto nodig hebben. Val de loodgieter niet lastig met nog meer drempels, creëer de infrastructuur waardoor ´ie een elektrische bus koopt. Verleiden is altijd constructiever dan verbieden.
  • Elke overheid dient het goede voorbeeld te geven. Dus verhoog de parkeertarieven niet elk jaar met een ‘inflatiecorrectie’ die standaard 2 procentpunten boven de gemiddelde inflatie ligt. Een overheid die uitzonderingen maakt voor zichzelf creëert wantrouwen.
  • De gemeenteraad moet kritischer zijn op de uitgaven van het ambtenarenapparaat en een kritische houding van de Utrechtse ambtenarij stimuleren. Teken niet blind offertes. Een openbare aanbesteding is leuk, maar heeft geen zin als aannemers ongestraft boven budget mogen werken. Een aanbesteding voor infrastructureel werk mag hooguit 20% boven budget, verdere tegenvallers komen voor rekening van de aannemer. Dan worden de offertes echt wel realistischer.

Ik weet wat ik wil. Hoe ik het voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet. Maar voor wie vertrouwen in me heeft, zal ik me het schompes werken. Want een overheid dient haar burgers te faciliteren, niet andersom.

Yes we can, and we Willie!

[/cmsmasters_text][/cmsmasters_column][/cmsmasters_row]